Na de eerste twee etappes deel ik vol enthousiasme mijn verhalen aan vrienden en familie. Mijn nicht, toevallig ook Saskia hetend, vertelt dat ze graag de derde etappe wil meelopen. Ze runt B&B Woldstee in Groningen en ontvangt regelmatig Pieterpadwandelaars. Om te weten wat zij meemaken wil ze een deel van het Pieterpad gelopen hebben. Mijn schoonzus Annemieke hoort van het plan en wil ook graag meelopen. Gezellig!

We plannen een datum en hoe meer het wandelweekend nadert, hoe verschrikkelijker de weersvoorspellingen worden.. Met lichte huivering over wat ons te wachten staat reizen Annemieke en ik met de trein richting Groningen. Gewapend met een poncho, regenjas, regenbroek, regentas voor het wandelboekje en een set droge kleren zijn we in ieder geval goed voorbereid!

De derde etappe van het Pieterpad begint bij het monumentale station van Groningen. Wat een mooi pand! Met een brug steken we het spoor over en lopen door de buitenwijken van Groningen, langs het Noord Willemskanaal. We zien veel roeiers op het water en moeten helaas ook uitwijken voor fietsers. Wij zijn niet de enigen die aan reactie doen bij dit wisselvallige weer. Het is bewolkt en een beetje heiig en de temperatuur lekker warm maar wat broeierig. Maar geen regen!

Al snel wijkt het pad af en kronkelt over een dijkje, langs de meanderende Drentsche Aa. In het water liggen oude binnenvaartschepen die nu als woonboten worden gebruikt.

Onderweg komen we langs een oud sluisje en molen ‘De Helper’. Hier heb je een schitterend uitzicht op het Paterswoldermeer. We besluiten even te lunchen bij de picknicktafel en van het uitzicht te genieten.

Als we na de lunch verdergaan komen we een paal tegen met de actuele kilometerstand. Ik heb alweer 36 kilometer gelopen sinds ik in Pieterburen gestart ben vorige maand!

Vlakbij Haren gaan we de snelweg onderdoor, links van ons ligt nu Haren en rechts een natuurgebied met veenweiden en diverse meertjes.

Het pad gaat verder in de richting van Glimmen over een zandweg met naastliggend fietspad. Hier merken we duidelijk de overgang van de weidse vergezichten van het Groningse platteland en het beboste glooiende landschap van Drenthe. Bijzonder hoe op zo’n korte afstand zo veel verschil te zien is!

De weg vervolgt via een trap omhoog en komt uit bij een ijzeren vakwerkbrug waarmee we het rangeerterrein van de NS kunnen oversteken.

Aan ‘de overkant’ komen we weer volop in de natuur terecht met smalle bospaden tussen de weilanden door. Dan komt het eerste stukje heide op de route. Vroeger was hier een militair oefenterrein, nu is het gebied teruggeven aan de natuur. Op een heel frapant bankje staan we even stil. Volgens het Pieterpadboekje bestaat de fauna uit libellen, vlinders en reptielen. Wij hebben alleen de tientallen muggen gezien (en gevoeld), die ons ook ontdekt hadden..
Snel lopen we door en via een bospad komen we uit op een open plek. De route gaat hier rechtdoor maar wij buigen af naar het pannenkoekenrestaurant waar we opgehaald worden.

Het heeft de hele nacht geregend en als we ’s ochtends wakker worden geeft het uitzicht vanuit het raam ons niet veel hoop. Dikke regendruppels komen uit de lucht vallen en op de grond liggen grote plassen. Bij het ontbijt kan de man van Saskia het niet laten om meermaals grapjes te maken. Gniffelend houdt hij de krant omhoog en leest het weerbericht voor; ’s ochtends wordt het waterig en ’s middags nog wateriger.. We trotseren de opmerkingen, smeren de lunch, bereiden ons mentaal voor en besluiten stoer door te zetten. Met lichte tegenzin en volop in regenkleding stappen we in de auto richting Appèlbergen. We spreken af dat we opgehaald worden bij een zonnig terrasje op de Brink in Zuidlaren. We worden niet geloofd en lachend gaan we op pad.

Het is een klein stukje terug naar de open plek in het bos waar we de route weer oppakken. De zanderige paden hebben plaatsgemaakt voor halve rivieren. We worstelen ons langs de plassen en door de modder.

Iets verderop wijken we even af van het hoofdpad om het enige Groningse hunebed te zien. Hij ziet er mooi intact uit en ligt op een open plekje in het bos. Het blijft intrigerend hoe onze voorouders zo’n bouwwerk hebben kunnen maken zonder hedendaagse machines!

We staan op het punt de provincie Groningen achter ons te laten en de Drenthe in te stappen. Helaas staat nergens een bord met de grensovergang, jammer. Gelukkig loopt achter ons een echtpaar hun hond uit te laten en weten zij te vertellen waar de grensovergang is. Even op de foto met de denkbeeldige grens! Provincie 1/5 is voltooid.

In Midlaren komen we opnieuw langs hunebedden. Deze liggen onder een groepje oude eiken, pal naast een oude onbewoonbare boerderij.

Het is nu nog maar een klein stukje naar het eindpunt, de jassen zijn uit en we vinden het zowaar warm worden. Witte donkere wolken worden ook verdreven door stukjes blauwe lucht.

Als we Zuidlaren binnenlopen staan we al snel op de Brink. Zoals we vanochtend beloofd hebben gaan we zitten op een terrasje. Genietend van het zonnetje drinken we een drankje en wachten op de man van Saskia om ons op te komen halen. Vandaag lachen wij duidelijk het laatst en het hardst 😉

Ook deze etappe was weer prachtig en ondanks de regen hebben we een leuke wandeling gemaakt. Ik vind het wonderbaarlijk hoe het landschap per kilometer kan veranderen en wat een leuke en mooie dingen je onderweg ziet of meemaakt. Op naar de volgende etappe van het Pieterpad!

Afstand gelopen: 21 km
Totaal aantal etappes gelopen: 3 / 26
Totaal aantal kilometers: 51 / 492 km

* Dit is een re-post van mijn oude wandelblog over het Pieterpad, geschreven tussen 2013 en 2017. De route is in de afgelopen jaren flink aangepast, het kan dus zijn dat mijn beschrijving niet meer overeenkomt met de huidige route.